Η μοναξιά αυξάνει τον κίνδυνο διαβήτη - Τι δείχνει νέα μελέτη σοκ

Η μοναξιά μπορεί να κρύβει μεγαλύτερους κινδύνους για την υγεία από ό,τι πιστεύαμε, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τους ηλικιωμένους. Σύμφωνα με νέα επιστημονική μελέτη που δημοσιεύεται στο περιοδικό BMC Public Health, τα άτομα μεγαλύτερης ηλικίας που ζουν απομονωμένα έχουν σαφώς αυξημένες πιθανότητες να εμφανίσουν διαβήτη, αλλά και να δυσκολευτούν στη ρύθμιση των επιπέδων σακχάρου στο αίμα. Οι ερευνητές βασίστηκαν σε εκτενή στοιχεία από εθνικές έρευνες υγείας στις Ηνωμένες Πολιτείες και παρουσίασαν τα αποτελέσματα στο ετήσιο συνέδριο της Ενδοκρινολογικής Εταιρείας στο Σαν Φρανσίσκο.

Η μοναξιά ως ιατρικός κίνδυνος

Όπως διαβάζουμε στο The Brighter Side News, η ανάλυση επικεντρώθηκε σε άτομα ηλικίας 60 έως 84 ετών, με την ομάδα των ερευνητών να εντοπίζει πως η κοινωνική απομόνωση αυξάνει κατά περίπου 34% τον κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη. Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι ότι όσοι δεν είχαν επαρκείς διαπροσωπικές επαφές ήταν κατά 75% πιο πιθανό να παρουσιάζουν αρρύθμιστο σάκχαρο σε σχέση με όσους διατηρούσαν ενεργό κοινωνικό δίκτυο. Αν και η μελέτη στηρίχθηκε σε 3.833 συμμετέχοντες, τα ευρήματα αντανακλούν μια πραγματικότητα που αφορά δεκάδες εκατομμύρια ηλικιωμένους στις ΗΠΑ.

Η κοινωνική απομόνωση συχνά δεν αναγνωρίζεται ως ιατρικό ζήτημα, παρότι οι συνέπειές της είναι εξίσου σοβαρές με άλλους γνωστούς παράγοντες κινδύνου. Ακόμη και αφού έλαβαν υπόψη παράγοντες όπως ηλικία, βάρος, εισόδημα και κάπνισμα, η σύνδεση ανάμεσα στη μοναξιά και στη ελλιπή ρύθμιση της γλυκόζης παρέμεινε ισχυρή.

Πώς η απομόνωση επηρεάζει τον οργανισμό

Πολλοί τείνουν να θεωρούν τη μοναξιά αποκλειστικά ψυχολογικό ζήτημα, όμως τα επιστημονικά δεδομένα δείχνουν ότι ασκεί σημαντική επίδραση στον οργανισμό.  Αυξάνει τα επίπεδα της κορτιζόλης, προκαλεί φλεγμονή και αποδυναμώνει την άμυνα του σώματος. Μακροπρόθεσμα, όλα αυτά επηρεάζουν τη λειτουργία της ινσουλίνης, δηλαδή της ορμόνης που ρυθμίζει το σάκχαρο. Όταν η ινσουλίνη δεν δρα σωστά, η γλυκόζη συσσωρεύεται στο αίμα, οδηγώντας σε διαβήτη τύπου 2 και τις σοβαρές επιπλοκές του, από βλάβες στα νεύρα μέχρι νεφρική ανεπάρκεια.

Η πανδημία της COVID-19 ανέδειξε ακόμη περισσότερο τις συνέπειες της κοινωνικής απομόνωσης. Οι ηλικιωμένοι, που συχνά ζουν μόνοι, χάνουν αγαπημένα πρόσωπα ή περιορίζονται από προβλήματα κινητικότητας, είναι οι πιο ευάλωτοι. Η έρευνα αυτή έρχεται να δώσει συγκεκριμένα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι η μοναξιά δεν είναι απλώς μια δυσάρεστη εμπειρία, αλλά ένας πραγματικός παράγοντας κινδύνου για χρόνια νοσήματα. Με τον πληθυσμό άνω των 65 ετών να αυξάνεται ραγδαία τόσο στις ΗΠΑ όσο και παγκοσμίως, η αντιμετώπιση του φαινομένου γίνεται επείγουσα προτεραιότητα.

Ο ρόλος γιατρών και οικογενειών στην πρόληψη

Οι γιατροί, σύμφωνα με τους ερευνητές, θα πρέπει να εντάξουν την αξιολόγηση της κοινωνικής ζωής στις βασικές εξετάσεις υγείας, όπως γίνεται με το κάπνισμα ή την αρτηριακή πίεση. Ερωτήσεις όπως «βλέπετε συχνά φίλους ή συγγενείς;» ή «νιώθετε μόνοι;» μπορεί να φανούν καθοριστικές για την έγκαιρη διάγνωση. Παράλληλα, οι οικογένειες και οι φροντιστές μπορούν να βοηθήσουν ενθαρρύνοντας τους ηλικιωμένους να συμμετέχουν σε κοινωνικές δραστηριότητες, οργανώνοντας συναντήσεις ή ακόμη και με απλά τηλεφωνήματα που σπάνε την απομόνωση.

Το συμπέρασμα της έρευνας είναι σαφές: η επαφή με άλλους ανθρώπους δεν είναι πολυτέλεια,  αλλά αναπόσπαστο κομμάτι της πρόληψης και της καλής υγείας. Είναι κάτι που σε αντίθεση με τους γενετικούς ή τους βιολογικούς παράγοντες μπορεί   – και πρέπει – να αντιστραφεί.